Ara que han volgut dividir el català en dos o tres idiomes és un bon
moment per no haver d’aprendre espanyol i optar directament
pel “manyo” o aragonès:
-Què bonica que sou vos, senyoreta!
¡Corderaaaá...!
-¡Està grassoneta aquella jove1
¡Maaaá, que ternascaaaaá...!
-¡Tia bona!
¡Moza reciaaaá!
-Hosti, quin contratemps!
¡Cagüenlá!
-Cambrer, si us plau!
¡Sshhishh cooooó!
El cambrer no ve:
¡Cooooó...!
-Resulta que és una cambrer:
¡Quiaaaá...!
-¡Deixa’m en pau!
¡A que tescacho la caeza...!
-Posa-m’hi molt de sucre, al cafè.
¡Échamel café en lazucarero!
-Enceneu el llum, si us plau!
¡Chá la luz, quió!
-A que et pego una cleca!
¡A que techun viaje!
-T’estàs passant amb el menjar.
¡Chica, andevaaássss!
-Es un curiós.
¡Mia ques alcagüete!
-No ho he entés be.
¿Mandeeeé?
-¿Em permets passar, si us plau?
¡Chataun laooo! Cagüen diez.
-Ho tenies al costat i no ho has vist.
¡Aaaaay, si hubiá sido una almóndigaaa...!
-Ara si que l’hem feta bona!
¡Andanda ahora, andanda!
-Tinc gana...
¡Ahura me jalaba un flan de pozal!
-Em cau prou bé aquest capellà!
Demonio cura, ¡miá ques majico!
-Au vinga, recolliu que marxarem.
¡Ala maños, replegar toó y pa casa!