Entrevista · Lois Antón Pérez, poeta dos nenos

MIGUEL VILLAR

Lois Antón naceu en Ramirás, foi emigrante por Europa e agora vive en Celanova. Se lle coñece como o poeta dos nenos. A eles adica eses versos que escribe dende mozo. Os tempos da dictadura fixeron que por precaución tirara o que escribía, incluso noutros países. Pero agora xa non hai medo a niguén. Lois é un home sensible.

 

-¿A que lle canta?

-Ós nenos, que son o futuro. Nós temos unha responsabilidade. Eu non quería un futuro como o que eu vivín.

 

-Amigos da Terra publicou varios dos seus poemas este Nadal como felicitación. Nun fala do embruxo da primavera. ¿Cal é?

-A primavera na nosa terra teno todo. Ese embruxo é o que nota o neno da cidade cando ven á aldea, cando ve a natureza.

 

-Ah, a maxia das aldeas.

-Galicia sin as aldeas sería como o idioma sin diminutivo.

 

-Seica súa nai influiulle na sensibilidade pola vida.

-A ela debolle moito deso. Miña nai era sensible e iso herdei eu.

 

-Sempre fala de futuro, está presente a todas horas.

-Eu quixera que as vindeiras xeracións nos lembraran con ledicia e emoción, que non pensen que fumos uns malditos. Aquí estou eu co meu grauciño de area.

 

-E a natureza sempre como exemplo.

-Os paxaros como o pardal, por exemplo. E daste conta da grandeza e sabiduría da natureza. Pois gustame que os rapaces saiban o que é todo esto.

 

-Algo ten para os rapaces ¿non si?

-Quixera darlles estes poemas para eles, para que lles fixese máis ilusión e quixera que fose por medio de Educación e que non lle faltase un libro a un neno, pero paréceme demasiado.