Saúdos de novo, Luis Ledo.

       A túa resposta de abaixo contén implicitamente tres niveis ou planos: o plano propiamente filosófico, o plano lingüístico e o plano asociativo. Por claridade de ideas, penso que o mellor será abordar sucesivamente estes tres planos ou niveis pola mesma orde en que os veño de citar.

       Primeiro, pois, o nivel filosófico. Non estou dacordo en que tódalas cousas teñan vantaxes e inconvenientes. Por exemplo, xuridica e politicamente falando, non vexo a menor vantaxe no sistema xudicial de cooptación, eleición indirecta i endogamia que é, hoxe, o sistema xudicial característico das así chamadas democracias de tipo occidental. Neste sistema, coma é sabido, os xuíces e fiscais son nomeados por unha combinación de sistema meritocrático (oposicións funcionariais e concursos de méritos), nomeamento directo polos poderes elixidos, habitualmente entre os xa destacados pola súa esperiencia e fidelidade ó réxime (licenciados en dereito, xuristas de "prestixio", etcétera) e proposición máis ou menos executiva dende os propios xuíces e fiscais (como cando elixen os propios togados ó presidente dun tribunal ou a algún fiscal de causas especiais). En ningún dos casos hai eleición democrática popular directa dos cargos xudiciais de nivel mácsimo (coma o Tribunal Supremo, o Tribunal Constitucional ou a Corte de Arbitraxe de Fronteiras), nin posibilidade de destitución popular dos xuíces e fiscais, agás prós maxistrados de baixo nivel elixidos por votación popular, ou nos casos esporádicos de destitución por presión popular imparable ante os escándalos protagonizados por algún xuíz moi detestado entre a poboación ou caído politicamente en desgracia. En conclusión, coma grupo, os cargos políticos encargados de levar a cabo os procesos e ditar sentencias, que habitualmente se van cumprir, son totalmente independentes da vontade popular. O resultado, coma non podía ser doutro xeito, é unha terrible ditadura xudicial. Os xuíces, os fiscais e os avogados dispoñen do tempo, a facenda, a liberdade e mesmo a vida dos cidadáns, e non é posible esixírllelas responsabilidades políticas que se sustancian fundamentalmente en perda de cargo (e de ingreso) por votación popular adversa á permanencia do político non querido.

       Dime por favor, Luís, cales son as vantaxes do sistema xudicial que acabo de condenar. Dime, polo menos, unha.

       Hai cousas malísimas, que nada teñen de bo.

       A democracia non se atopa entre esas cousas totalmente malas. A democracia ten aspectos bos i estimables.

       En liñas xerais, o que propoño na miña tese contra a democracia baséase no esquema clásico dos sistemas filosóficos completos de estrutura dinámica multidimensional e xerárquica, co seu núcleo no que as cousas son en derradeira instancia: a metafísica. O platonismo é o máis coñecido destes sistemas na filosofía académica occidental; outros sistemas, escolas de filosofía, ou, en sánscrito, "dárxanas", son o pitagorismo, a escolástica, o confucianismo, o vedanta, o sistema do Fighte (Fichte) e o pensamento do René Guenón (René Guénon) e o materialismo histórico dialéctico (marcsismo). Na filosofía académica occidental esta ambición sistemática e tendente á contemplación da verdade absoluta foise facendo cada vez máis rara tralo Barroco, mais ecsiste, e abofé que cabalgo a lombos desta vella definición da filosofía, de tan vella cáseque carca e fascista, eis: "ciencia da totalidade das cousas, polas súas derradeiras causas, á luz da razón".

       Supoño, Luís, que pola túa formación académica tes unha boa idea xeral do papel que a política xoga nestes sistemas. En todo caso, cómpre prós que nos están lendo aclarar que, nestas escolas de sabedoría filosófica integral, a actividade política xoga un papel moi secundario, e polo común bastante baixo. Non só porque, coma ben di a sabedoría popular, os políticos adoitan seren pior cós porcos, senón porque está lonxe do mellor destino do home; i ese destino é a mácsima participación da conciencia no Santo dos Santos, quer o Paraíso das relixións monoteístas bíblicas, quer o nirvana do vedanta e do budismo, quer o tao do taoísmo, quer a sociedade comunista liberada do marcsismo, onde hai unha reconciliación consciente dos homes entre si e coa natureza. Tódalas formas de soterioloxía racional pretenden chegar a un estado onde cesa por completo o desacougo ecsistencial; onde o home está completamente ledo co seu ser, na súa realidade.

       A política, coma moito, pode achegarnos a este santo estado. Moito fará se non nos alonxa dil e nos achega un pouquiño... que é o contrario do que acostuman facelos políticos profesionais, que empenchan os problemas pra perpetuaren a solicitude dous seus dubidosos servizos.

       Entón, coma ben comprenderás, non serei eu, coma non será o San Tomé de Aquino, o que se meta nun ataque radical contra a democracia. Pois, pra nós, prós metafísicos enzoufados na contemplación do Ser Absoluto, estas cousas da política véñennos... de moi lonxe. Non nos dan frío nin calor.

       Orabén, a cuestión respeito da democracia é: ¿que se pode aproveitar dela? E, por tanto, ven unha cuestión decote implicada: ¿como evitar unha ecstensión indebida dos procedementos políticos democráticos a ámbitos onde a democracia é absolutamente impertinente (non pertinente, non acaída)?

       A situación de fondo é a situación antropolóxica de enorme desigualdade entre os homes, desigualdade que fai inviable a pretendida igualdade política e xurídica dos homes na sociedade democrática e republicana (república igual a "res publica" en latín, cousa pública). O home medio carece de criterio propio consistente, e negar isto é negala realidade. Por iso reencarna no mundo ilusorio das sensacións máis ou menos agradables, e non sairá de tal círculo se non pasa ó plano racional, ultrasensorial, non ligado ás cambiantes imaxes que lle ofrecen os sentidos.

       O home medio ten esta mácsima: "máis é mellor". Está sulagado no que o René Guenón chama con terrible e finísima sátira "o reino da cantidade". Por iso inza alén do razoable, por iso é competitivo e, por tanto, violento.

       A democracia ten o seu funcionamento acaído cando dá a todo o mundo a oportunidade dun desenrolo armónico das súas potencialidades en senso ascendente. A regra básica da democracia, é dicir, a toma de decisións e a eleición dos cargos reitores da cousa pública por maioría periódica de votos, evita que se empolinguen no poder os galos profesionais da política con desprezo ás necesidades lexítimas do pobo sobre o que se ciscan; e a súa capacidade de selección ouxetiva permite que o pobo elixa ós que mellor poden levar os temas comúns. Porque a gran limitación de conciencia que padece o home medio non fai dil un babeco incapaz de decidir.

       A condición básica, na práctica, pra un funcionamento aceptable da democracia, é a ecsistencia dun corpo permanente de bramáns que lembren ós chatrías (militares, políticos e avogados) o carácter secundario da súa función e os límites que non deben traspasar. Cando os bramáns se corrompen, a democracia debruza no totalitarismo, porque os chatrías degoiran o poder polo poder. Especialmente temible é o caso dos avogados, pois os avogados son unha casta intermedia, unha especie de enlace entre a casta do pensamento puro (os bramáns) e a casta da xestión política (os chatrías). Por iso, cando os avogados se corrompen, corrompen a filosofía, corrompen a organización social, económica e política, e chega a hora das tebras. Os comerciantes i empresarios (casta dos sudras) normalmente non albiscan alén do beneficio económico inmediato, e cando caen baixo o poder dos avogados corruptos practicarán unha esplotación desapiadada do pobo (casta dos sudras, dos traballadores pouco cualificados ou sen iniciativa propia; "sudra" é case un sinónimo de "proletario"). O avogado non é un corrupto esencialmente, maila súa situación intermedia e mediadora entre as castas o convirte nun grao conflitivo, moi propenso á caída; por iso se di que o Satán (o Mara na tradición sánscrita) é o Príncipe dos Avogados. O desenlace da democracia corrupta é unha ditadura totalitaria de tipo plutocrático (mandan os ricos), tamén de tipo nomocrático (mandan as leis, é dicir, os xuíces e avogados, que fan dicir ás leis o que lles pete a eles mesmos en cada momento) e onde a sempre escesiva tendencia a reproducirse dos sudras ou aínda pior dos chandalas (descastados, marxinais, lumpenproletariado) produce unha agónica loita de todos contra todos polos cada vez máis escasos recursos. Na actualidade, a aniquilación dos peixes nos mares é o exemplo máis rechamante do desastre económico ó que leva a murcha lei de "máis é mellor". Entón, os chatrías pretenderán cos seus avogados, piratas ou militares resolvelo problema de sobrepesca disputándose os xa escasos peixes, aínda que a solución que sempre dará un bramán sen corromper está ben clara: cómpre pescar menos.

       O enfoque clásico das filosofías sistemáticas de núcleo eticometafísico non é nihilista nin pesimista sobor da democracia ou da organización política en xeral. Así como a democracia pode caer, pode rexenerarse. O decisivo é a conciencia social permanente (a cargo dos bramáns) de que hai valores metapolíticos, éticos pra empezar, que están alén do poder político momentáneo, e mesmo alén da opinión unánime do pobo (dos sudras).

       Moito máis podo dicir, mais de momento chega con isto... e cunha observación realista. Por evidentes razóns de presión política directa sobre o "independente" mundo académico, levo moitos anos sen poder presentala miña tese pró típico debate universitario de confirmación ou rexeitamento. Hoxe, os medios tecnolóxicos que quitan en boa parte o monopolio material da boa formación intelectual ós catedráticos ou funcionarios da ciencia, máis unha posible maior seriedade dos incompetentes sindicatos de alumnos que temos no sistema universitario occidental, danme unha pequena posibilidade de presentala miña tese. O que me interesa, sobre todo, é presentala, mesmo se ma refutan con seriedade. Tendo en conta, pois, que eme dificilísimo levala a porto académico, comprenderás, Luís, que non vou tirar pedras contra o meu propio tellado cun simplismo do tipo "a democracia é unha porcallada". Que unha cousa é ser antidemócrata e outra ser parvo das Filipinas á Fisterra.

       Imos agora ó nivel lingüístico. Mira, Luis: as miñas intervencións internéticas con mensaxes e arquivos en numerosos foros que coñeces ou que non coñeces, indican pola súa frecuencia e lonxitude que escribo fluidamente en galego; i é evidente que o fago sempre que podo nos ambientes filosóficos onde se falan outras linguas neolatinas. Pola contra, a túa resposta de abaixo á miña intervención anterior está en castelán, malia que a envías a dous foros ("Filosofando en Galego" e "Profes de Filosofía") onde a lingua habitual é o galego.

       Tal conduta lingüística túa delata claramente que non che resulta cómodo redactar longamente en castelán e pra un tema, aquí a licitude ou ilicitude da democracia, que pouco ou nada ten de enxebre, de especificamente galego. Nos bilingües, o uso que fan das linguas que dominan prós temas "non marcados" indica clarisimamente a lingua  mellor considerada por eles das dúas que, mellor ou pior, falan. Dado que no meu caso dou unha consideración bastante maior ó galego có castelán, resulta sorprendentemente que malia a miña escasa afeción ás plataformas, asociacións, protestas e manifestacións a prol do galego... fago o que estes manifestantes reivindicativos raramente farán (mesmo dende os seus prestixiosos institutos de investigación ou cargos diplomáticos de relevo internacional): falar galego onde o que se espera é falar castelán, e sobre todo falar galego onde os ouvintes esperan escoitar inglés. É dicir: eu, que non sou o que se entende comunmente por un "nacionalista galego", fago un uso do galego non meramente ritual e simbólico, senón eminentemente comunicativo (o máis comunicativo dos usos lingüísticos é, abofé, a filosofía). En cambio, tipicamente os nacionalistas galegos, se interveñen na sé neoiorquina das Nacións Unidas, por exemplo sobre o conflito do Sahara Occidental, comezan simbolicamente o seu discurso en galego... mais comunicar, comunicar, comunican en inglés, a pesar de que non escasean nese organismo intérpretes de portugués, e de que os países lusófonos presionan constantemente pra elevaren o portugués ó rango de lingua oficial de traballo nas Nacións Unidas. Por tanto, o non nacionalista ou mesmo antinacionacionalista galego ultrapasa en fidelidade lingüística ós nacionalistas galegos.

       O que sucede, sinxelamente, é doado de entender no básico: o galego é a lingua na que penso e na que soño, non o castelán e menos aínda o inglés. E, por tanto, prefero usala en tódalas situacións a reivindicala... en inglés.

       En derradeira instancia, reivindicación do galego e normalización do galego son cousas incompatibles. Unha situación onde o galego está plenamente normalizado, ou un individuo que ten solidamente asumido o galego coma lingua principal, non reivindican o galego, senón que usan o galego.

       Todo isto é bastante conflitivo lingüisticamente pra ti, ¿verdade, Luis? Poilo caso é que, en contraste coas lilainas politicamente correctas de, por exemplo, o "bilingüísmo armónico" ou "a lingua, esencia da nación galega", asumo dúas cousas: que o individuo é irredutible a estereotipos sociais (o que pretenda encaixarme sociolingüisticamente nunha categoría tópica, simplemente, non vai poder) e que na lingua os conflitos ecsisten, mesmo sen buscalos, mesmo en quen, coma eu, intenta solucionalos ou reducilos.

       En filosofía, concretamente, non hai outro medio de normalizar e prestixialo galego ca usalo decote. Se non se usa, por exemplo coa racionalización da "boa educación" ante a lingua considerada realmente superior (o castelán, e, cada vez con máis frecuencia, o inglés aínda por riba do castelán) ou coa escusa da "escasa internacionalidade" (coma se as linguas non se fixesen internacionais precisamente por usarse internacionalmente sen pedir perdón nin permiso) o resultado é que o galego non conta. Aquí o Márxal Maclúghan (Marshall McLuhan) leva razón: o medio de comunicación leva implícita a súa propia mensaxe. Criticar en inglés o escesivo i escluínte uso do inglés (coma lin por parte dun esperantista que atacaba ó inglés... en inglés, non en esperanto) é simplemente recoñecer ó inglés coma lingua fundamental, cousa da que arrenego ante Satanás o demo e a súa milicia de avogados e cadís (cadí é o xuíz musulmán, pra variar). O xeito verdadeiro de evitalo uso escesivo do castelán ou do inglés, na nosa situación, é non usar estas dúas linguas, senón o galego. I engadir, con certa retranca: "Vós, falantes de castelán e de inglés, tede a boa educación de aprender galego e falalo. E, no entanto, acudide a tradutores e intérpretes ó galego.".

       Por moi en desacordo que esteas con min, seguro que non me acusas de uso meramente ritual e protocolario da lingua do Martín Códax e o Castelao. E tamén entenderás que aproveite a estensión da hispanofonía a prol do galego, pois a hispanofonía é a ponte natural da lusofonía (e o galego nela, na lusofonía). En cambio, o inglés non é ningunha porta ó galego, senón á esclusión do galego. O castelán non é un inimigo do galego, senón un aliado lingüístico natural.

       Chega o momento de falar do plano asociativo. E chega porque, arriba, mencionei as miñas moi heterodocsas teorías e prácticas a prol da lingua galega e sobor doutros asuntos.

       Ó miolo: unha asociación de convivencia entre galego e castelán, se vai ser realmente neutral, debe admitir a fascistas (fascistas propiamente ditos, deses que levan a esvástica tatuada na frente), torturadores, españolistas radicais coma o típico militante dos partidos "Unión, Progreso e Democracia" ou "Partido Patriótico Socialista (partido abertamente nacionalsocialista, no nome, no ideario e nos feitos) ou banqueiros do calote. Debe admitir a todo tipo de xente, con tal de que, coma ti e coma eu, esa xente apoie a convivencia mutua i enriquecedora culturalmente entre o galego e o castelán.

       Por exemplo: malia que non sou precisamente nazi, militarista ou españolista, as miñas ideas sobre a democracia fan indixesta a miña presencia en calquera plataforma deste ámbito, tamén nunha típica plataforma a prol do castelán coma é "Galicia Bilingüe". Manda truco, o que tardaría o Bloque Nacionalista Galego, por exemplo, en sacar no xornal "Galicia Hoxe" ou senón no "Xornal de Galicia" que en "Galicia Bilingüe" hai un recoñecido antidemócrata que mesmo intenta dar seriedade intelectual ás súas ideas antidemocráticas cunha tese doutoral universitaria.... E a miña resposta (se me deixan) sería esplicar, en galego por suposto, as miñas ideas antidemocráticas na prensa nacionalista galega de esquerdas, do Bloque e doutras formacións.

       Non basta, pois, latricar e fachendear de neutralidade. Hai que practicala, e iso implica invitar a xente que nos disguste moito á hipotética Plataforma pola Convivencia Lingüística. Se os antidemócratas, pra empezar, quedásemos escluídos dela, non sería unha plataforma seria, porque resultaría sectaria.

       O seudomilitarismo que certo nacionalismo galego intenta impor na cultura en galego eme alleo e vaime ser alleo. Non teño por que pensar disciplinadamente e acatar ordes militaroides nas miñas ideas polo feito de falala mesma lingua cá que fala certo nacionalismo galego.

       E remato, Luis: se fas propaganda desta plataforma que preconizas no teu círculo filosófico e cultural habitual, antes dun mes terás adhesións. Coman din os anarquistas: ¡acción directa!

       Cordialmente, do Alexandre Xavier Casanova Domingo, tampa electrónica trigrupo@... (trigrupo arroba yahoo punto es).

       ----- Mensaxe orixinal ----- 

 

       Todas las cosas tienen ventajas e inconvenientes; pero lo que no puedes hacer es no ver las ventajas de lo que no te gusta o los inconvenientes de lo que te gusta. La democracia tiene defectos, pero nadie ha dicho que sea un sistema perfecto sino, simplemente, el menos malo de los sistemas. La gente es manipulable y socialmente ignorante; pero eso no descalifica a la democracia si no ofreces otro sistema mejor. No comulgo con lo políticamente correcto, pero eso no quiere decir que me levante por sistema contra ello.

       Un cordial saludo,

       Luis Ledo

       ÚNETE AL FORO: http://es.groups.yahoo.com/group/Filosofia_y_Pensamiento/